Skip to content

WYSIWYG

FEAR

Charles van Goch en zijn team van Q-Staff hebben mij geïnspireerd om deze column te schrijven.

Het is 5 september en er staat een meeting van Food Inspiration Pioneers op het programma met als thema STEP into Your Future.

Deze dag staat je persoonlijke ontwikkeling centraal. Iets welke je nog wel eens, door de drukte van de dag, vergeet. Met als ultieme hoogtepunt de firewalk. Lopen over
1200 graden hete kolen. (Geïnspireerd door experts als Anthony Robbins en Peggy Dylan) Kom uit je comfortzone, is het devies.

Vol twijfel start ik aan de bijeenkomst. Moet ik wel gaan of beter, wil ik wel gaan?
En ik ben gegaan! Misschien herken je het gevoel, dat iets in je zegt dat je wilt gaan en dat je 1001 excuses zoekt om maar niet te gaan. Vaak zijn het juist deze bijeenkomsten/feestje, waar je helemaal geen zin in hebt, juist het meest inspirerend en leuk.

Nou, daar stond ik dan, op mijn 53ste uit mijn comfortzone te gaan.
Ik stond te klappen, te joelen en te dansen… en voor diegene die mij kent, dat is niet echt iets voor mij. Toch vroeg ik mijzelf wel af of ik dit nu echt wel wilde. Iets in mij wilde dit zeker, anders was ik er niet naar toe gegaan. Zo zette ik mijn eerste stappen into the Future, en stond mijn persoonlijke ontwikkeling weer echt centraal. Aan het einde van de dag stapte ik echt into my Future.

En ik kan je vertellen, het was waanzinnig wat er gebeurde! Een van de zaken die mij het meest is bijgebleven is, naast het persoonlijke verhaal, de praktijkvoorbeelden, inspirerende filmpjes, oefeningen en stilte momenten.
Was het verhaal over FEAR, dit was voor de trigger om te gaan staan.

Hoe kijk je naar het Engelse woord FEAR, als vluchten of vechten, aangeleerde angst of emotionele angst of False Evidence Appearing Real of Face Everything And Rise.

Het gaat over jouw interne dialoog. De dialoog die ervoor zorgt dat je niet die dingen doet waar je echt blij van wordt, doordat je hoofd sterker is dan je hart.
Ik kan je vertellen deze dagen zijn voor mij voorbij, deze barrière is geslecht.

Focus op het doel, waar wil je naar toe (maar vergeet niet het proces hierin).
Face Everything And Rise – struikel, faal en sta weer op.
Het gaat er niet om hoe vaak je neergaat, het gaat er juist om hoe vaak je weer opstaat.

En zo stapte ik aan het eind van de avond op 5 september over 1200 graden hete kolen met een duidelijke focus en een helder doel.

Kijk wat een mooie dag,

Vakantie modus

Vakantie modus

Switch on Switch off

Met mijn eigen zomerreces nog voor de deur, kijk ik vol verwondering naar alle caravans en vouwwagens die weer uit de opslag tevoorschijn komen. Fietsend door de wijk, wordt mijn aandacht getrokken door de grote hoeveelheid hiervan.

Vakantie, het blijft een wonderlijk fenomeen. Opeens zie je ze weer in de wijk. Het gehele jaar zijn ze verscholen en plop daar zijn ze dan, de vouwwagens, caravans, campers en bakkies. Ze bezetten de parkeerplaatsen in de wijk en met deze invasie zie je ook de bewoner veranderen. De een wat meer, dan de ander en dan weet je dat de vakantie modus in aantocht is. De afritsbroek, het visserspetje, de sandaal, al dan niet met sok en niet te vergeten de fleecejack neemt bezit van het straatbeeld.

Iedereen is druk in de weer om zich vakantie gereed te maken. Tuinen worden in orde gemaakt, containers geleegd en koffers gepakt. Hier en daar moet de vakantielectuur en vakantieproviand worden ingeslagen. Muziek en films worden gedownload. Dit is het thuisdeel van de vakantie.

Het andere gedeelte bestaat uit de vakantie klaar maken, afronden van het werk.
Dit brengt voor velen de nodige druk met zich mee. Het begint al maanden van te voren in de vorm van de vakantieplanning. Wie gaat wanneer met vakantie en hoe stem je dat goed af. Zeg maar de voorpret. Wanneer dan de vakantie inzicht is, valt het mij op dat de gesprekken veranderen. Hoe lang moet je nog voordat je op vakantie gaat is een veel gehoorde vraag. Wonderlijk eigenlijk, gedurende de rest van het jaar speelt dit eigenlijk niet, alleen rond de weken vakantie die je hebt.

Dan komt de volgende etappe, de voorbereiding op de afwezigheid. De mail moet worden bijgewerkt, lopende zaken moeten worden afgerond. Collega’s moeten op de hoogte worden gebracht over het hoe, wat en wat waar te vinden is. En natuurlijk niet te vergeten de afwezigheid assistent gaat geïnstalleerd worden.

Eindelijk is het dan zover…Vakantie. We kunnen in de vakantie modus. Heerlijk, ontspannen met de wagen vol geladen op weg. Iedereen vult dit weer anders in.
De eerste paar dagen is het detoxen van werk of niet?
Maar ja, hoe ga je dan met je smartphone om? Kijk je toch nog even na de laatste mail of kun je hem gewoon gedurende de vakantie wegleggen. Of zit er nog een verschil tussen eigen bedrijf of loondienst? Wanneer bereik je het ultieme vakantie gevoel. Is het niet zo dat we voor een groot gedeelte ons pin pointen op de vakantie periode(s).

Hoe lang houden we dat vakantie gevoel vast? Eén week, twee weken of is het weg zodra je weer de auto instapt en richting huis de eerst de beste file inrijdt. Rijdt je in één keer terug naar huis of is er nog tijd voor een tussenstop? Of is het zo dat we de stal ruiken en doorknallen naar huis.

De eerste werkdag nemen we ons voor om het vakantie gevoel nog even vast te houden.
Natuurlijk is het wel de sport om in die ene dag alle mail weg te werken, van de afgelopen 2 of 3 weken. En volledig geïnformeerd te zijn over wat er al dan niet heeft afgespeeld tijdens de afwezigheid. Vakantie modus Off.
De zomervakantie blijft voor mij een bijzonder fenomeen.

Switch off Switch on

Groet,
Wim

Impact van de Vrije Uitloopmedewerker in het bedrijfsleven

Impact van de Vrije Uitloopmedewerker in het bedrijfsleven

Onlangs heb ik weer eens aan den lijve ondervonden wat een middagje inspiratie met je kan doen. Hierdoor betrapte ik mij erop dat ik af en toe gevangen zit in een soort van dagelijks schema van gewoontes en vaste rituelen, zeg maar structuur. Maar ook hoe lastig het is om daarvan los te komen en vaste gewoontes te doorbreken.

Door mijzelf tijd te gunnen om inspiratie op te doen, krijg ik de kans om anders naar de wereld te kijken en daarmee mijn bestaande kaders los te laten.

Deze inspiratiemiddag was zo’n dag om de boel even de boel te laten en om geïnspireerd te raken. Heerlijk, om inzichten te krijgen over hoe het onbewuste werkt en hoe je bewust en onbewust beïnvloed wordt.

Meestal is het zo dat we alleen kijken naar dat wat we al weten, in plaats van te kijken naar dat wat we niet weten. Hoe mooi is het om je te storten in dat wat je niet weet, te ontdekken en te kijken naar kansen in plaats van de beperkingen. Hoe inspirerend is dit?

Vaak houden we vast aan het vertrouwde. Wat houdt ons dan tegen? Is het eng om de bestaande kaders los te laten en het even niet te weten of is het de angst voor het onbekende?

Of ontbreekt het aan lef, durf en misschien zelfvertrouwen? Hoe mooi zou het zijn om geïnspireerd te worden door het onbekende en de ontwikkelingen uit totaal andere branches? Deze inzichten te absorberen en te vertalen naar de eigen onderneming. Waardoor er nieuwe vergezichten blootgelegd worden welke je voorheen niet zag en verborgen bleven.

Het gaat hierbij over bestaande kaders loslaten of nog liever anders vast te pakken.

Maar is er genoeg scharrelruimte in de onderneming voor het individu, welke intuïtief opereert en dit koppelt aan mogelijkheden, in plaats van vast te houden aan kostenplaatjes, roi’s en andere controle middelen? Vaak worden er mooie initiatieven om zeep geholpen omdat het kapot gerekend wordt.

Is er voldoende lef en durf om de uitdaging aan te gaan op basis van dat wat je niet weet, maar waarvan je zeker weet dat het gaat werken. Wat nou, als het zich niet laat vangen in Excel of in een spreadsheet. Wordt het dan bij voorbaat afgeschoten?

Is er voldoende scharrelruimte in het ondernemersklimaat om zaken proefondervindelijk vast te stellen of ze werken of niet?
Is er voldoende ruimte voor innovatie en creatie welke leiden tot vernieuwing? Zeker in een tijd, dat het economisch goed gaat of komen we pas in actie als we pijn voelen?

Wat nou als er vrije uitloop-medewerkers ontstaan, die op basis van creatie, innovatie, intuïtie, lef, durf en met een gezonde dosis zelfvertrouwen nieuwe inzichten brengen in organisaties.
Waarbij dit de voedingsbodem is en er “vrije” scharrelruimte ontstaat, welke vernieuwing in de onderneming brengt.

Is het dan niet zo, dat deze vrije uitloopmedewerkers essentieel zijn voor een beter ondernemingsklimaat ?

Groet,
Wim

Bedrijfsleven, vier jij je successen?

Bedrijfsleven, vier jij je successen?

Best lastig om te genieten en stil te staan bij je successen!. Genieten, stilstaan bij succes en het vieren er van. Ben je als mens niet eerder geneigd om toch stil te staan bij wat net niet goed ging. Of  bij dat wat nog ietsje beter kan? Hoe lastig is het om de complimenten in ontvangst te mogen nemen?

Onlangs ben ik heerlijk uitgewaaid op Vlieland. Ik was daar op een plek waar stil nog stil is en donker nog donker is. Op een van die mooie dagen, je kent het wel zonnetje, licht bries en zo vanuit de duinpan turend over het water,passeerde het afgelopen half jaar eens even de revue. Een moment van bezinning noem ik het maar.

Zo schoten flarden van moment terug in mijn herinnering. Het ging van het stuur in handen nemen tot de blik gericht op de toekomst.
Wat zo’n eiland en de stilte al niet met je doen. Ik betrapte me er op dat ik vergeten was om in de achteruitkijkspiegel te kijken, van waar ik ben vertrokken, naar al het moois dat voorbij gekomen was de afgelopen periode.
De nieuwe uitdagingen, de overwonnen angsten en al de nieuwe kansen die dit met zich meebrengt.  De lezingen over mijn boek over hoe je vergezichten in organisatie ontplooit, de gave reacties die dit los maakte, hoe ik bij mijn talent ben gekomen en wat dit allemaal oplevert.
Wow, wat een energie komt er vrij door hier even bij stil te staan, hier aandacht aan te schenken en ervan te genieten

Het kan dan ook geen toeval zijn dat ik de volgende tekst tegenkwam “ Als onze talenten dansen op de golven van inspiratie, is de creativiteit eindeloos aanwezig”.

Soms vraag ik me wel eens af, vergeten wij niet onze successen te vieren, zowel in het bedrijfsleven, als in het persoonlijke leven. Vier jij als organisatie je successen? Geniet je er ook van?

Ik ben ervan overtuigd dat wanneer je je successen viert, er heel veel positieve energie vrijkomt.  Energie die nodig is om vooruit te kunnen en ik geloof er dan ook in dat alles wat je aandacht geeft groeit.

Sta stil bij het succes, geniet, vier en ontvang de complimenten. Leef in het nu, want nu wordt toen!

Groet,
Wim

No Label, Just Talent!

No Label, Just Talent!

De volgende vraag speelt al een tijdje in mijn hoofd; “waarom proberen wel zoveel mogelijk mensen en zaken in hokjes te plaatsen, dan wel te labelen.”
In kleding kan ik mij een label nog wel voorstellen, dan weet je in ieder geval welke maat het betreft. Een label voor ingrediënten begrijp ik ook nog wel. Zo zijn er vast nog wel een aantal voorbeelden te bedenken.

Wat ik niet begrijp, is dat wij mensen, ook snel proberen te labelen, dan wel in een hokje plaatsen. Waar is het goed voor? Helpt dit om te kunnen rangschikken?
Krijg je een label, dan kom je daar waarschijnlijk nooit meer van af en met dat label komt ook vaak de beperking. Waarom kijken naar de beperking en waarom niet naar de mogelijkheden en kansen die dit wellicht biedt.

De reden waarom ik dit schrijf is, omdat ik de trotse bezitter ben voor drie hele mooie labels, hsp, hb en beelddenken. Wil je weten hoe ik daar achter gekomen ben en wat je ermee kunt lees dan mijn boek “de Droomprins en de Waarzegster, daar waar ziel en zakelijkheid elkaar ontmoeten”.

Ik was helemaal niet opzoek naar deze labels, ik kwam het tegen op mijn pad. Het is onderdeel van mijn DNA. Het geeft mij veel mogelijkheden en kansen.
“Aha, dacht ik”, als dit het dan is en ik weet wat deze labels inhouden en wat ik er mee kan, kom ik dan uit bij mijn
talent? Hoe gaaf is het dan als ik maximaal gebruik kan maken van mijn talent.

Kijkend naar talent, talentontwikkeling en wat er dan mogelijk is.
Maar wat is dan talent en hoe kom je er dan achter waar je talent ligt?
Hoe ga je om met talent, jouw talent en talenten in organisaties ?

Feit is dat;

  • 1 op de 10 werknemers heeft burn-out- of bore-out klachten
  • 1 op de 10 werknemers heeft depressieve klachten
  • 1 miljoen Nederlanders gebruikt antidepressiva
  • Stress op de werkvloer is beroepsziekte nummer 1
  • Vaak kunnen bedrijven talent niet binden
  • Talent wordt niet herkent in het onderwijs.

Bronnen: CBS,TNO, ArboNEd

De cijfers liegen er niet om en laten dus zien dat er vergeten wordt om optimaal gebruik te maken van talent, in al zijn hoedanigheid.
Kom in beweging ! Geef Talent de ruimte. Kom als organisatie of als leidinggevende in gesprek, luister, vraag en kijk naar kansen, dan ontstaan er nieuwe perspectieven. Geef talent vertrouwen en scharrelruimte, laat ze ontdekken! Weg met het labelen en de hokjes-gedachte, geef talent de ruimte en de kans. Op deze manier ontstaat er nieuwe vergezichten die voorheen verborgen bleven, zowel vanuit het mens- als organisatieperspectief.

No Labels, Just Talent!

Groet,
Wim

Even helemaal niets doen

Even helemaal niets doen

Focus
Terwijl ik deze column schrijf zit ik midden in Amsterdam bij de Starbucks bij het Centraal Station. Bijzonder dat ik juist deze plek uitgekozen heb om een start te maken  met deze column. In een hectische en drukke omgeving. Als ik uit het raam kijk zie ik vele Amsterdammers en toeristen voorbij lopen, allemaal op weg naar………. geen idee. Het is een magisch kijkspel om deze bonte stoet mensen voorbij te zien trekken.  De Toerist schokkend en om zich heen kijkend, de Amsterdammer drukdoende met de telefoon en zich een weg banend in deze geordende chaos, die ochtendspits  heet.

Schrijven op zo’n drukke plek is voor mij een echte uitdaging. Een uitdaging om in een drukke omgeving als deze, mijzelf te afsluiten en te focussen op het schrijven.
Wat ik zelf niet had kunnen bedenken is dat mij het lukt om me volledig af te schermen van de omgeving, waardoor er een focus ontstaat en de letters schieten, als een soort  spervuur, op papier.

Terwijl ik schrijf en de mensen in het ritme van de ochtendspits aan mij voorbij lopen. Komt ineen keer de vraag in mij naar boven; “ Wanneer heb ik voor het laatst even helemaal niets gedaan “ .

Hier moet ik wel heel goed over nadenken en dat zegt  denk ik wel genoeg. Ik weet het zelfs niet meer. Ineens zie ik het beeld voor mij van een hamster in een hamsterkooi. De hamster die in zo’n rad loopt en zich het heen en weer beweegt en naar verloop van tijd weer uit het rad stap. Vermoeid, althans daar ga ik vanuit, maar geen meter is opgeschoten. Herken je dit en zie je het beeld voor je?

Hollen of stilstaan
Jarenlang ben ik die hamster geweest. Keihard werken en veel uren (gelukkig wel met resultaat, althans dat vond ik zelf). Zou hetzelfde resultaat behaald zijn, wanneer er minder uren in waren gaan zitten? En ik minder bezig zou zijn geweest met het resultaat en de scoringsdrift ? Om zo waardering te krijgen van mijn werkomgeving.

Ik ben er van overtuigd dat wanneer je de juiste focus hebt en je doelen zet, je een beter rendement behaald. Mijn ervaring  is dat wanneer als je even afstand neemt, je veel meer ziet en vanuit de overall view een beter beeld hebt dan wanneer je maar aan een stuk blijft doorgaan.

Generatie
Ik ben van de generatie die opgevoed is met “je moet wel in beweging blijven”. De generatie van bewegen en doorgaan. Stilzitten zat er niet in. Zo zonde van de tijd.
In mijn geval was ik zo geprogrammeerd, dat ik ook op mijn vrije dagen altijd bezig was. Vroeg uit de veren, want dan “ heb je nog wat aan je dag “gedachte.
Terwijl  mijn lichaam aangaf dat het beter was om nog maar even lekker in bed te blijven liggen in bed en mijn gevoel zei, doe vandaag maar even niets.
Dit was ik niet gewend, het zat gewoon niet in mijn systeem. Een bijzonder mechanisme, als ik er zo over nadenk. Continue maar in bezig en in beweging zijn. Doorgaan tot je er bij neer valt? En dan….

Waar komt dit vandaan, dat gevoel van onrust wanneer je even niets hoeft te doen. Om vervolgens de drang te voelen om maar door te blijven gaan. Is het overleven in onze ratrace? En met welk doel dan? Om de hele wereld te kunnen vertellen dat je enorm druk bent geweest en heel veel uur hebt gewerkt. Maar wat is dan het rendement.

Een mooi voorbeeld zag ik bij Sofie in de kreukels, waarbij ze aanwezig was op de Zuid-as.  Waar men maar doorgaat met het doel meer en nog meer.
Komt dit door de invloed van de omgeving ? Het gevoel van we doen dit hier zo, omdat wij dat hier zo doen, of is het de druk van de groep. Het ergens bij willen horen? Of is het simpelweg kuddegedrag?

Wake-up call
Zelf  heb ik proefondervindelijk ervaren wat het betekend om alleen maar door te gaan en je volledig te storten op werk. Gelukkig heeft dit bij mij niet tot een burn-out geleid. Maar wel dat ik een deel van de opvoeding van mijn kinderen gemist hebt en later een deel van de pubertijd. Ik heb het gevoel dat ik daar niet heb kunnen bijdragen wat ik eigenlijk had willen bijdragen.

Dat kan ik helaas niet terugdraaien. Wat ik er wel van geleerd heb, dat als ik iets zou willen veranderen, dat ik daar zelf iets in te doen heb en niemand anders.
Dit klinkt makkelijker dan het is. Met voor mij de valkuil werk.
Door telkens weer in deze valkuil te trappen heb ik ook een deel van de mooie details van het leven niet kunnen waarnemen.  Ik zag ze domweg niet meer.
Ik hoorde de vogels niet fluiten bij het opstaan, gelukkig tegenwoordig wel weer.

Hoor jij s ‘ochtends de vogels nog wel fluiten of kijk je het eerst op je telefoon of je nog iets gemist hebt tijdens het slapen?

Afstand nemen
Wanneer ik even afstand neem, even helemaal niets, ik weer helder kan waarnemen, de details weer kan zien.  Ik ben er achter gekomen dat, af en toe helemaal niets doen heerlijk is en mij enorm veel energie oplevert.
Energie die als brandstof fungeert voor zowel mijzelf, thuis als in mijn bedrijf. Waardoor ik weer die vader, echtgenoot en mens kan zijn, welke ik zou willen zijn.

Even niets doen, rust nemen en soms vervelen zorgt ervoor dat mijn creativiteit weer gaat stromen, het geeft mij energie. Heerlijk!
Lang leve het even niets doen.

Groet,
Wim

Het innerlijk kompas…welke koers zet jij uit ?

Het innerlijk kompas…welke koers zet jij uit ?

Ik kijk regelmatig het tv-programma van Floortje Dessing, Reis naar het eind van de wereld. Wat ik mooi vind aan deze afleveringen, is dat het volgen van je innerlijke kompas niet gekoppeld is aan leeftijd. Het gaat er om wat je drijft in het leven. Noem het idealen, dromen of verlangen. Hoe mooi is het als je dat kunt en wilt leven?

Het gaat om je hart volgen en daarmee je innerlijke kompas volgen. Wat is nodig om deze (vaak moeilijke) stap te zetten? Vaak gaat het om loslaten en anders vastpakken. Vaak is er een hevige gebeurtenis in je leven nodig om een wending te maken. Deze zorgt dan voor een nieuwe start of doorstart in je leven. Wat is nu die innerlijke drive die mensen activeert om hun leven anders in te richten, anders dan voorheen? Het gaat volgens mij om de waarom vraag.

Zo rond mijn 40ste, vlak voor de fase van terminale serieusheid, kwam ik tot de waarom vraag.

Waarom?
Waarom doe ik de dingen die ik doe? Waarom doe jij de dingen die je doet? Een vraag voor iedereen. Voor mij is het nu duidelijk. Het was een reis van 10 jaar. Tien jaar waarin ik bezig was om de juiste koers in te stellen op mijn kompas en deze koers ook te volgen. Daarbij ben ik menigmaal uit koers geraakt. Deze hele expeditie voelde voor mij als een reis naar het eind van de wereld.

‘You don’t always need a plan bro,  sometimes you just need balls’

Mijn kompas
Ik heb uitgevonden dat het mij gaat om inspireren, delen, verbinden en een bijdrage leveren. Ook vond ik uit wanneer mijn kompas van slag raakt en hoe ik dat kan hanteren. Ik had daar wel wat in te doen. Ik legde de verantwoordelijkheid vaak ergens anders, maar onder aan de streep had ik zelf wat te doen. De wil is daar heel belangrijk bij.

Jaqueline

Dit is wat ik altijd zie bij de mensen die écht een veranderingsproces doorlopen. Ze willen het anders en ze gaan ervoor, ondanks het feit dat ze niet precies weten hoe. Ze zijn bereid de onzekerheid aan te gaan. En juist uit die bereidheid om een tijdje door een soort ‘niemandsland’ te lopen, vinden ze hun éigen pad. Dit vraagt lef.

Ieders innerlijke kompas
Het innerlijke kompas bestaat voor mij uit innerlijk weten en intuïtie, gekoppeld aan talent. Wat mij betreft heeft iedereen zijn eigen koers. Maak je gebruik van je eigen kompas (talent), dan kun je je koers uitstippelen. De kunst is dan ook om te ontdekken wat je écht wilt en wat je écht drijft en waar je talenten liggen. Alleen dan kun je op je innerlijke kompas varen.

Vraag: hoeveel mensen hebben echt de ballen om een rigoureuze beslissing te nemen en te gaan voor dat wat hen echt drijft?

Hoofd als magnetisch veld
Mijn hoofd is jarenlang het magnetisch veld geweest waardoor ik mijn koers niet kon vasthouden. Het zorgde er continu voor dat ik van mijn koers af raakte. Ook dat hoort er geloof ik bij. Door te vertrouwen en mijn angsten een plek te geven heb ik geleerd om weer te vertrouwen op mijn gevoel en intuïtie. Daardoor bleef mijn kompas stabiel. De reis die ik aflegde met de inktzwarte nachten, heeft er voor gezorgd dat ik het weer licht zag worden. Uiteindelijk heeft tegenslag mij gevormd. Ik besloot daardoor mijn hart te volgen.

Opdracht
Even weg van de gebaande paden.
Even terug naar de oorsprong.
Even terug naar het kind in jezelf.Je kijkt onbevangen de wereld in en ziet anders dan je geleerd hebt hoe je moet zien. Sta hier maar eens bij stil. Hoe zie je jezelf dan? Het kan zijn dat je verder van jezelf verwijderd bent geraakt dan je eigenlijk wilt…

Kompas naar de toekomst
In de toekomst hoop ik de wereld een beetje beter achter te laten dan dat ik hem heb aangetroffen. Het boek is daarin het begin van een reis waarbij het gaat om inspireren, bewustwording, talent en talentontwikkeling. Specifieker gaat mijn hart uit naar jongeren die op zoek gaan naar hun talent en onderdeel van de maatschappij worden. Ook als het een kwestie is van een lastige start, labels, inktzwarte nachten en naast de maatschappij staan. Ook dan, of juist dan. Alleen deze gedachte al, geeft mij heel veel energie. Energie die nodig is om de verbindingen aan te gaan en de beweging te starten.

Groet,
Wim

Wij maken gebruik van cookies!

Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord dat deze website cookies plaatst op uw apparaat. Een cookie is een klein tekstbestand dat door de website wordt gebruikt om de website te laten functioneren en uw bezoek efficiënt te maken.

Klik op akkoord voor een volledig werkende website, of bekijk eerst de details op de detail pagina alvorens u akkoord gaat.

Scroll To Top