Hoe om te gaan met stilte en stilstand

Opeens was het daar: de stilte en de stilstand. De stilte die ik niet gewend was, één van altijd bezig zijn, een volle agenda met opdrachten en/of afspraken en het verder vormgeven van toekomstplannen. Naar abrupte stilstand en stilte.

Wat doet die stilte en stilstand met mij als vader, echtgenoot, zoon van maar ook als ondernemer?

Ik heb even tijd nodig gehad om te beseffen wat er allemaal in de afgelopen periode gebeurd is. En hoe ik of ik nu wil of niet onderdeel geworden bent van “de nieuwe werkelijkheid”. Zonder daar ook maar iets voor te hebben moeten doen.

Mij bekroop het gevoel de controle even helemaal kwijt te zijn dit zorgde voor verwarring, onzekerheid en maakte mij bij vlagen angstig en bang.

Hoe de natuur de mens tot de orde heeft geroepen en ons met de neus op de feiten heeft gedrukt. Hoe duidelijk wil je het hebben.

Het heeft mij de gelegenheid gegeven om eens goed te luisteren naar mijzelf en te voelen wat dit betekent, wat dit met mij doet en hoe ik daar mee om wil gaan.

Het heeft mij eens te meer laten zien en beseffen dat heel veel zaken niet meer zo vanzelfsprekend zijn dan dat ik altijd dacht. Dat er een crisis als deze voor nodig is om dit te doen realiseren is de rauwe werkelijkheid.

Ook gezien het feit dat er in de afgelopen jaren zoveel momenten zijn geweest die zich ervoor leenden om stil te staan en te luisteren. Maar op een of andere manier heb ik nooit de rust of noodzaak gevonden om daar daadwerkelijk iets mee te doen.

Totdat ik een paar dagen geleden samen met mijn oudste dochter onze hond Themba uit liet en op een nagenoeg verlaten stuk weg getingel achter ons hoorde. En onze hond kwispelend en piepend omdraaide. Daar waren zijn grote helden (omdat ze altijd van die lekkere hondenkoekjes hebben) namelijk mijn ouders beide in de 80 op hun fiets.

Themba maar even losgelaten die ze met een natte neus veel gepiep en gekwispel hartelijk begroette. Daar stond ik dan op anderhalve meter afstand dit tafereel te aanschouwen. Na een kort praatje in de koude wind over hoe ze om 8 uur s ’ochtend s hun boodschappen hadden gedaan. Was ik bijna geneigd om te zeggen fiets maar snel door naar huis en je hebt je toch wel warm aangekleed.

Terwijl ze verder fietsten en langzaam uit mijn blikveld verdwenen besefte ik me als nooit tevoren wat in een keer die anderhalve meter afstand betekende. Vanuit pas goed op jezelf pap en mam, bracht ik ze gisteren even een stukje appeltaart langs en een paar pannenkoeken. Aangekomen in het appartementencomplex waar mijn ouders wonen kwam mijn vader naar beneden om de “waar” in ontvangst te nemen op gepaste afstand. Ik voelde me even de lokale dealer die het spul kwam afleveren. Wellicht kijk ik in deze periode te veel foute films. Even een gesprekje over koetjes en kalfjes je kent het wel. Toen opeens was het er, joh Wim je moeder en ik hebben nagedacht over wat als het virus ons zal treffen en wat wij dan willen. We hebben dat op papier gezet en willen het graag delen met jullie als gezin. Deze zag ik even niet aankomen. Op deze koude zondagmiddag met appeltaart en pannenkoeken in de tas. Toen werd het even stil……

Aan de ene kant hard, confronterend koel en zakelijk. Aan de andere kant mooi en liefdevol te zien dat zij beiden de 80 en nadenken over wat als en hoe willen ze dan dat het er dan uit komt te zien. Vanuit die onzekerheid, die kwetsbaarheid en die fragiliteit die deze leeftijd in relatie met het virus met zich meebrengt.  Terwijl ze op dit moment in goede gezondheid verkeren en er op het oog niets aan de hand is. Het raakt mij als zoon diep in mijn hart en doet de mij eens te meer realiseren dat alles niet zo vanzelfsprekend is.

Juist op dit moment had ik de behoefte meer dan ooit om ze vast te pakken te knuffelen. En de woorden te gebruiken die mijn vader altijd zegt; het komt goed jongen.

Het zal zeker goed komen alleen hoe en wanneer, dat is de vraag die denk ik velen bezighoudt.

Iets wat voorheen vanzelfsprekend was maar nu opeens niet meer. Dat raakt.

Net als al die hartverwarmende en hartverscheurende verhalen die deze corona periode met zich mee brengt en ons alleen op een of andere manier raken.

Ik geloof erin dat wij op basis van de kracht van kwetsbaarheid instaat zijn om samen te blijven werken, te verbinden en vorm te geven aan dit nieuwe tijdperk dat voor ons ligt.

Vanuit liefde voor onze planeet en elkaar. Om zo de imperfectie te kunnen omarmen.

Paps en mams zorg goed voor jezelf, het komt goed vertrouw daarop!

Van stilstand >beweging > bloei en groei

Van stilstand > beweging > bloei en groei

Drie weken geleden ben begonnen met een eerste aanzet voor de column die ik “het kan anders” noemde. Niet wetende dat de natuur keihard aan de noodrem zou trekken. Dat wij als mens tot stilstand zouden komen. Ondenkbaar als je het mij een maand geleden had gevraagd.

Toch was het daar ineens! Met een noodvaart kwamen we tot stilstand. Daar staan we dan kijkend naar de nieuwe werkelijkheid, hoe bitter deze voor eenieder kan zijn en is.

Als een aangeslagen bokser in de 6de ronde krabbelen wij mensheid langzaam op en zijn we gaan staan. Zijn we in staat een wil aan de dag te leggen om zaken anders te organiseren, in te regelen of op te pakken. We hebben gezien hoe tegenslag ons in staat stelt om nieuwe vormen te vinden, vormen van samenwerken, vormen van solidariteit, (al was dat ten aanzien van het toiletpapier even ver te zoeken) vormen van eenheid met de wil er voor elkaar te zijn.

Goed om te zien dat o.a. onze boeren (agrarische sector), onderwijs en verpleegkundigen (gezondheidszorg), schoonmakers, politie, brandweer, transportsector en logistiek Nederland, zeg maar de mensen in de vitale processen en cruciale beroepsgroepen, van een  protesterende minderheid omgedoopt zijn naar de nieuwe Nederlandse helden. Mooi om deze transitie te zien.

Samen hebben wij elkaar nodig om deze spannende en onzekere tijd door te komen, waar bij het niet erg is om het even niet te weten. Het kan niet anders dat dit een kantelpunt is, een kantelpunt waarin “opnieuw” nieuwe vormen gaan ontstaan.

Hopelijk gebruiken wij als mens deze periode om even stil te staan, stil te staan en na te denken over hoe nu verder.

Ik hoop van ganser harte dat we ons beseffen dat deze acute stilstand ons iets wil vertellen. Dat we straks niet gewoon doorgaan met waar we waren gebleven. Dat we gehoor moeten geven aan wat deze abrupte stilstand ons verteld en wat we daar uit leren. Het is tijd om te verbinden door krachten te bundelen om er sterker uit te komen.

Het toont eens te meer aan dat in tijden van crisis de mensheid tot meer instaat is dan men zou verwachten. Namelijk verbondenheid en aandacht voor elkaar. Laten we dit alsjeblieft vasthouden, zeker als deze hectische periode achter ons ligt.

Ik ga er vanuit  dat de mens de kracht en de energie heeft om een beroep te doen op ons ondernemerschap en onze flexibiliteit en om samen vorm te geven hoe om te gaan met deze nieuwe werkelijkheid. Het zal een beroep doen op onze flexibiliteit en creativiteit om nieuwe vormen te ontdekken en te ontwikkelen. Maar voordat je dat kunt doen is er eerst de stap om te zorgen voor Verbinding. We moeten/zullen verbindingen met elkaar aan gaan, om veelkleurige resultaten te boeken. Resultaten die voorheen niet zichtbaar, denkbaar waren of gewoonweg nog niet bestonden.

Gezien de aandacht die er op dit moment is voor de risicovolle beroepen is het zaak om het ijzer te smeden als het heet is. Er zijn twee beroepsgroepen die ik uit wil lichten, namelijk de zorg en het onderwijs. Zonder de anderen te kort te willen doen.

Juist nu is het tijd om te kijken of er nieuwe vormen kunnen ontstaan door het verbinden van zorg, onderwijs, bedrijfsleven, technologie en techniek. Om tot vernieuwing te komen, die aansluiten bij de huidige tijdgeest. Dit alles vanuit de gedacht WE CARE

Zo’n doorbraak, een nieuw concept of nieuwe vorm kan een enorme boost geven aan deze mooie bedrijfstakken, zeker als deze bijzondere periode straks achter ons ligt.

Het is tijd om een beroep te doen op de collectieve intelligentie.

Nu zitten we in tijden van crisis, en moeten we het hoofd bieden aan deze uitdaging. Mijns inziens is dit het kantelpunt en stelt deze ons in staat om verbindingen te leggen tussen de verschillende werelden. Juist die verbindingen zijn essentieel.

De uitdaging zit er in hoe we ervoor kunnen zorgen dat we tot een structurele oplossing komen voor de vele (complexe) vraagstukken die zich voordoen. Ik wil me hierbij graag focussen op het onderwijs en de zorg. Om dit vorm te geven zijn tijd en middelen nodig

Het gaat om Lange termijn denken en korte termijn doen.

Hoe kunnen onderwijs, zorg, technologie, techniek en bedrijfsleven een bijdrage leveren aan deze verandering om zo te waarborgen dat we voor nu en in de toekomst onze gezondheidszorg en onderwijs kunnen blijven bieden in een vorm die past in het nu en in de toekomst?

Ik zie hierin de klas van de toekomst als katalysator en injector voor meerdere Zorginnovatie Hubs startend in Nederland, die zich als een positief virus zich over de wereld verspreid.

Vraag gestuurd detecteren, leren, ontwikkelen en experimenteren.

Zorg Innovatie Hubs als broedplaats en kweekvijver zorgen voor een positieve prikkel, waardoor men in staat is om (complexe) zorg en onderwijsvraagstukken van binnenuit vorm te gegeven en op te lossen.  Zo ontstaat er beweging en wordt er een vorm gevonden met grote kiemkracht om invulling te geven aan de wereld die volop in transitie is.

Onderstaande gedicht van Susan Blanco (de Taalrecycler) en kijk op zaken  inspireerde mij tot het schrijven van deze column:

https://www.slimhuishouden.nl/maar-de-lente-wist-het-niet/

 

Droombaan

Laatst werd mij gevraagd; hoe ziet jouw droombaan of ideale opdracht eruit? Daar moest ik wel even over nadenken. Droombaan, Droomopdracht welke elementen zou het moeten bevatten voor mij om helemaal aan te gaan, alles te kunnen geven, te doen wat ik het liefste doe? Een ding wist ik zeker het gaat om Vrije Ruimte Vinden.

En ineens schiet mij de monoloog van Hans Lebbis door mijn hoofd. De Monoloog over het perfecte terrasje. Het filmpje wat vaak gebruikt wordt in tal trainingen als inspiratie. Waarbij Hans Lebbis een opsomming maakt over het perfecte terras en wat er nodig is om een perfect terras te zijn. Hij besluit zijn monoloog met; waarom zijn dit soort terrasjes er niet? En; als je het echt wilt kan het.

OKE, als je het echt wil dan kan het dacht ik, en bij mij gaat dus om VRIJE  RUIMTE VINDEN, dat is de kapstok waar het bij mij om draait!

Gedachtenoefening 1 was gedaan, hoe nu verder?

Wat zijn de voorwaarden waaronder het vinden van vrije ruimte tot een methodiek en succesvolle uitrol zou gaan leiden?

De basis ingrediënten zijn: verbinden, verlangen, vrije ruimte en vormen (creëren en doen). Bij verbinden gaat het o.a. om vertrouwen, gelijkwaardigheid en 100% aangaan, bij verlangen gaat het o.a. om eindbeeld /stip op de horizon, vrije ruimte vinden binnen de context van de strategie van jouw organisatie, daarna gaan we vormen als in creëren en doen (van droom naar daad), dat is randvoorwaardelijk! Je moet voor de volle 100% ‘aangaan’ en het vertrouwen hebben in een succesvolle afloop van het traject.

Nu is het fundament gelegd, we gaan bouwen.

Het begint met helderheid/duidelijkheid krijgen. Wat is de vraagstelling en is dat de werkelijke vraag of zit daar nog een vraag achter? Goed kunnen luistern is een voorwaarde om te horen wat er gevraagd wordt. Waar zit de pijn of het knelpunt?

Als dat helder is, hoe vertaal je dat dan naar wat er nodig is? Een doorbraak, het ontwrichten, ontvlechten van vaste patronen, inzicht en bewustwording, los komen van de dagelijkse sleur.  Dit alles vanuit niet-bedreigende energie en met maar één intentie, het samen vinden van die vrije ruimte. Het gaat tenslotte om de voortgang en het resultaat en niet om de ego’s.

Welke skills zet je in om deze vrije ruimte te bereiken, wat is je kracht, talent en wat is je passie en hoe dragen deze bij om het verschil te maken?

Hoe kom je tot die vrije ruimte? Het gaat hierbij om verschillende ingrediënten zoals verbinden (altijd met een reden), gedreven vanuit verlangen, om te kunnen vormen met als doel de ander verder te brengen niet alleen als bedrijf maar ook als mens.

De kracht van nieuwsgierigheid, verbeelding, creativiteit, vrijdenken en openheid zorgen ervoor dat het potentieel wordt bloot gelegd, het potentieel wat voorheen niet zichtbaar of denkbaar was. Je hebt ook gewoon lef en durf nodig

Het resultaat; je komt in je kracht te staan waardoor er veelkleurige resultaten, vaak onverwacht of gewoon nog niet eerder bedacht ontstaan.

Mijn rol is als begeleider en coach om te komen van droom naar daad. Uiteindelijk moet je het tenslotte als organisatie of als mens zélf doen. Waar mijn hart sneller van gaat kloppen is dat via de methodiek van de vrije ruimte vinden waardevolle impact gemaakt wordt.

In mijn volgende blog neem ik je mee in een paar praktijkvoorbeelden.

 

Vrije ruimte en vrije ruimte vinden wens ik organisaties en mijzelf toe.

 

Mocht jij ook opzoek zijn naar de vrije ruimte binnen je organisatie, en sta je open voor een verfrissende nieuwe blik dan maak ik graag met contact met je.

Vrije Ruimte

Doen waar je goed in bent, waar je heel veel plezier aan beleefd en dan daar je werk van maken. Het is voor mij een ware zoektocht geworden, waarvan ik dacht dat dit niet zo ingewikkeld zou zijn.

Het begint natuurlijk al vrij vroeg in je leven, dat je keuzes moet maken voor later.Wat wil je later worden als je groter bent? Keuzes maken, ik kwam erachter dat dat best ingewikkeld is. Want; welke keuzes maak je en is dat dan wel de juiste keuze of had ik toch maar een andere keuze gemaakt?

Het maken van die keuzes bleek voor mij een duivels dilemma in de loop van de jaren. De gemaakte keuzes! Hoe was ik daar eigenlijk toe gekomen? Waren het wel mijn keuzes of toch keuzes van iemand anders? En op basis waarvan maak of maakte ik dan die keuzes, ratio of intuïtie?

Ik betrapte mij erop dat ik de keuzes maakte vanuit mijn ratio en wellicht ook de ouderwetse gedachte om te kiezen voor zekerheid. Waarom eigenlijk? In de loop der jaren kwam ik erachter dat de dagelijkse werkelijkheid weerbarstig is en dat zekerheid een soort van schijnveiligheid is.

Gevangen in gedachten, in een keurslijf geperst en ingegeven door een grote mate van afstemmen op de ander en loyaliteit, stapte ik als jongvolwassene de wijde wereld in. Met de kennis en wijsheid van nu was ik toen wellicht een tikkeltje te naïef, te goed van vertrouwen maar wel altijd dicht bij mijzelf (vanuit niet-bedreigende energie).

Toen wist ik nog niet dat dit een van de mooie krachtige eigenschappen is die een mens kan bezitten.

Niet-bedreigende energie, die jou vrijheid geeft om dat te doen wat je graag wilt doen en waar je goed in bent. Zodat je in staat bent om terug te gaan naar de onbevangenheid en oordeelloos kunt luisteren. Waardoor je in staat bent om zonder aanname en of overtuigingen (al dan niet van jezelf) de wereld in te kijken.

Hoe ziet deze wereld er dan uit?

Hoe zou het zijn vrij te kunnen denken, wat je instaat stelt om de vrije ruimte te ontdekken, waardoor je instaat bent om zowel bedrijfskundige als levensvraagstukken te beantwoorden.

Door weg te blijven van als er geen ‘als’ meer is.

Ik heb dit zelf mogen ervaren. Waarom moet er eerst iets schokkends en ingrijpends gebeuren wil je tot inzicht komen? Dat heb je kunnen lezen in mijn vorige blog. Wat doe je daar dan mee is vervolgens de volgende vraag die je jezelf kunt stellen.

Deze vraag heeft mij doen besluiten om dat te doen wat ik het liefste doe; vrijdenken en onbevangen naar vraagstukken te kijken, waardoor er vrije ruimte ontstaat.

De kracht van nieuwsgierigheid, verbeelding, creativiteit, vrijdenken en openheid zorgt ervoor dat het potentieel wordt bloot gelegd, het potentieel dat voorheen niet zichtbaar of denkbaar was. Dit leidt vaak tot veelkleurige resultaten, vaak onverwacht of gewoon nog niet bedacht.

De uitkomsten die ik gezien heb zijn versterkend, verfrissend, vernieuwend verrassend en verbindend. De voorwaarde is wel: lef en durf om zaken anders te doen.

Geef vrijdenkers de vrije ruimte.

 

 

Vanuit de schaduw in het licht

Vanuit de schaduw in het licht

Permissie om de beste versie van mij zelf te laten zien.

Dat klinkt nogal. In mijn geval werd het tijd om nu te gaan staan en acteren voor en vanuit mijn innerlijke kracht, ook wel talent genoemd. Te gaan fröbelen.

Acteren vanuit onbevangenheid, gebruikmakend van mijn intuïtie en waarbij mijn hoofd en mijn ratio ondersteunend is.

Ik heb in de afgelopen 50 jaar mijn hoofd zo sterk ontwikkeld dat mijn passie en kracht op de achtergrond waren komen te staan. Wat uiteindelijk resulteerde in twijfel, piekeren en negatieve gedachten.

Met als gevolg periodes van neerslachtigheid, waarin donkere periodes zich afwisselenden

met zwarte periodes, en met zwart bedoel ik inktzwart. Zo zwart dat het mij uiteindelijk in een serieuze vorm van depressie deed belanden. Het is wellicht moeilijk voor te stellen, het is het gevoel dat er geen als meer is…..

Nu 5 jaar verder kan ik zeggen dat ik dit hoofdstuk met succes heb afgesloten, en het klinkt als een cliché; ik ben er veel sterker ben uitgekomen.

Terugkijkend realiseer ik me des te meer wat voor impact deze zwarte periode gehad heeft op mijn vrouw en kinderen. Ik realiseer me, dat ik er, zonder hen en hun onvoorwaardelijke steun in en naast de professionele hulp die ik heb mogen ervaren, de toekomst er “anders” had uitgezien. Ik ben hun dankbaar.

Hoeveel veerkracht moet mijn gezin wel niet gehad hebben, om zich door deze jaren heen te slaan. Aan de andere kant ook het bijzondere dat buiten ons gezin, ik instaat ben geweest een masker op te zetten en mijn kwetsbare kant niet heb laten zien.

De reden waarom ik dit nu schrijf: omdat je als man eigenlijk niet snel met je verhaal naar buitenkomt.

Dat kwetsbaarheid eigenlijk niet snel besproken wordt. Hoe moet je hier als buitenstaander mee omgaan? Het roept vaak discomfort op.  Terwijl het kwetsbare leven, fragiliteit

imperfectie, onzekerheid en broosheid zoveel mooie elementen in zich hebben. Het heeft mij in verbinding gebracht met daar waar het om gaat. Wie ben je nu echt.

Het heeft mij op 54-jarige leeftijd doen besluiten om: de beste versie van mijzelf zelf te laten zien. Door de lessen die ik heb geleerd in mijn verleden voor mij te laten werken.

Daar de kracht uit te halen om door te gaan. Door de kracht van kwetsbaarheid in het licht te zetten en hiermee waardevolle impact te maken, niet alleen voor mijzelf maar ook voor organisaties die daarvoor open staan. Per slot van rekening heb ik dit pad niet voor niets doorlopen.

Dit vraagt om een transitie, niet alleen van mijzelf, maar ook van mijn bedrijf. De komende tijd staat in het teken van deze transitie. Om zo de beste versie van mijzelf te kunnen laten zien, door de kracht van kwetsbaarheid in het licht te zetten.

Waarbij de elementen vrije ruimte, vrijdenken, creëren en doen centraal komen te staan.

Zodat je met een heldere geest naar de toekomst kunt kijken.

Effe wakker worden

Rotterdam, donderdag 16 januari 2020,
de Effe-wakker-worden-tour, met als thema 'hoe gaan we het komende decennium in en wat komt er allemaal op ons af',
hoe onverwachte voorbijgangers, verhalen van Rotterdamse ondernemers, Serge en Brecht (mijn tourgroepje), het heerlijke eten van Lucy's Love Food op de diner locatie ’S Zomers Botanical Warehouse, ingrediënten waren voor een bijzondere reis.
En welke rol het gedicht If van Rudyard Kipling, geïntroduceerd door Rob Ittman, in lunchroom Fröbel in Rotterdam mij aanzette tot het schrijven van dit stuk.

Fröbelen betekent jezelf ontwikkelen door te doen wat je leuk vindt op een plaats waar je je fijn voelt.
Het kan dan ook niet anders zijn dat dit de plek moest zijn voor de ontmoeting met Rob en het gedicht If.

Het gedicht lezen raakte mij. Het gesprek wat daarop volgde was er een met een gelaagdheid die ik nog niet veel vaker was tegen gekomen. Heel bijzonder, wat een gedicht uit 1895 en de introductie door Rob, het tour-groepje, dat elkaar pas 2 uur geleden voor het eerst ontmoette, en de bijzondere locatie samen teweegbracht.

Het kwam tot een bijzonder gesprek/dialoog, waar ruimte was voor elkaars inzichten. Dit naar aanleiding van het gedicht en dat we zonder aannames en overtuiging die eenieder heeft, met oprechte aandacht oordeelloos naar elkaar luisterden. Zonder iemand in een hokje te plaatsen, omdat dit wellicht houvast geeft.
Wat poëzie met je kan doen, als je je daarvoor openstelt.

Nu snapte ik ook waarom ik op de weg naar Rotterdam de Lunar Free Minds podcast luisterde met Ad van Nieuwpoort.

Hierin ging het over welk leven wil je leiden; een spierballen leven of een kwetsbaar leven. Waarbij het spierballen leven gaat over wedijveren met als mogelijk gevolg eenzaamheid. Of toch het kwetsbare leven welke zorgt voor verbinding en samen.

Dit bracht mij bij het boek dat ik aan het lezen ben van Dirk de Wachter "de kunst van ongelukkig zijn". Waarin streven naar het geluk als levensdoel een vergissing blijkt. Streven naar zin en betekenis, daarentegen, is waar het leven om draait.

Alles viel die middag voor mij op z’n plek. Hoe mooi is het als je de kracht van kwetsbaarheid in het licht durft te zetten. Waarbij het gaat om inhoud te geven aan thema’s als imperfectie, onzekerheid, kwetsbaarheid, fragiliteit en broosheid die in het leven verscholen zitten.

Ik ga fröbelend het nieuwe decennium in.
Ga je mee?

 

Wim

 


Charles van Goch en zijn team van Q-Staff hebben mij geïnspireerd om deze column te schrijven.

Het is 5 september en er staat een meeting van Food Inspiration Pioneers op het programma met als thema STEP into Your Future.

Deze dag staat je persoonlijke ontwikkeling centraal. Iets welke je nog wel eens, door de drukte van de dag, vergeet. Met als ultieme hoogtepunt de firewalk. Lopen over
1200 graden hete kolen. (Geïnspireerd door experts als Anthony Robbins en Peggy Dylan) Kom uit je comfortzone, is het devies.

Vol twijfel start ik aan de bijeenkomst. Moet ik wel gaan of beter, wil ik wel gaan?
En ik ben gegaan! Misschien herken je het gevoel, dat iets in je zegt dat je wilt gaan en dat je 1001 excuses zoekt om maar niet te gaan. Vaak zijn het juist deze bijeenkomsten/feestje, waar je helemaal geen zin in hebt, juist het meest inspirerend en leuk.

Nou, daar stond ik dan, op mijn 53ste uit mijn comfortzone te gaan.
Ik stond te klappen, te joelen en te dansen… en voor diegene die mij kent, dat is niet echt iets voor mij. Toch vroeg ik mijzelf wel af of ik dit nu echt wel wilde. Iets in mij wilde dit zeker, anders was ik er niet naar toe gegaan. Zo zette ik mijn eerste stappen into the Future, en stond mijn persoonlijke ontwikkeling weer echt centraal. Aan het einde van de dag stapte ik echt into my Future.

En ik kan je vertellen, het was waanzinnig wat er gebeurde! Een van de zaken die mij het meest is bijgebleven is, naast het persoonlijke verhaal, de praktijkvoorbeelden, inspirerende filmpjes, oefeningen en stilte momenten.
Was het verhaal over FEAR, dit was voor de trigger om te gaan staan.

Hoe kijk je naar het Engelse woord FEAR, als vluchten of vechten, aangeleerde angst of emotionele angst of False Evidence Appearing Real of Face Everything And Rise.

Het gaat over jouw interne dialoog. De dialoog die ervoor zorgt dat je niet die dingen doet waar je echt blij van wordt, doordat je hoofd sterker is dan je hart.
Ik kan je vertellen deze dagen zijn voor mij voorbij, deze barrière is geslecht.

Focus op het doel, waar wil je naar toe (maar vergeet niet het proces hierin).
Face Everything And Rise – struikel, faal en sta weer op.
Het gaat er niet om hoe vaak je neergaat, het gaat er juist om hoe vaak je weer opstaat.

En zo stapte ik aan het eind van de avond op 5 september over 1200 graden hete kolen met een duidelijke focus en een helder doel.

Kijk wat een mooie dag,


Vakantie modus

Switch on Switch off

Met mijn eigen zomerreces nog voor de deur, kijk ik vol verwondering naar alle caravans en vouwwagens die weer uit de opslag tevoorschijn komen. Fietsend door de wijk, wordt mijn aandacht getrokken door de grote hoeveelheid hiervan.

Vakantie, het blijft een wonderlijk fenomeen. Opeens zie je ze weer in de wijk. Het gehele jaar zijn ze verscholen en plop daar zijn ze dan, de vouwwagens, caravans, campers en bakkies. Ze bezetten de parkeerplaatsen in de wijk en met deze invasie zie je ook de bewoner veranderen. De een wat meer, dan de ander en dan weet je dat de vakantie modus in aantocht is. De afritsbroek, het visserspetje, de sandaal, al dan niet met sok en niet te vergeten de fleecejack neemt bezit van het straatbeeld.

Iedereen is druk in de weer om zich vakantie gereed te maken. Tuinen worden in orde gemaakt, containers geleegd en koffers gepakt. Hier en daar moet de vakantielectuur en vakantieproviand worden ingeslagen. Muziek en films worden gedownload. Dit is het thuisdeel van de vakantie.

Het andere gedeelte bestaat uit de vakantie klaar maken, afronden van het werk.
Dit brengt voor velen de nodige druk met zich mee. Het begint al maanden van te voren in de vorm van de vakantieplanning. Wie gaat wanneer met vakantie en hoe stem je dat goed af. Zeg maar de voorpret. Wanneer dan de vakantie inzicht is, valt het mij op dat de gesprekken veranderen. Hoe lang moet je nog voordat je op vakantie gaat is een veel gehoorde vraag. Wonderlijk eigenlijk, gedurende de rest van het jaar speelt dit eigenlijk niet, alleen rond de weken vakantie die je hebt.

Dan komt de volgende etappe, de voorbereiding op de afwezigheid. De mail moet worden bijgewerkt, lopende zaken moeten worden afgerond. Collega’s moeten op de hoogte worden gebracht over het hoe, wat en wat waar te vinden is. En natuurlijk niet te vergeten de afwezigheid assistent gaat geïnstalleerd worden.

Eindelijk is het dan zover…Vakantie. We kunnen in de vakantie modus. Heerlijk, ontspannen met de wagen vol geladen op weg. Iedereen vult dit weer anders in.
De eerste paar dagen is het detoxen van werk of niet?
Maar ja, hoe ga je dan met je smartphone om? Kijk je toch nog even na de laatste mail of kun je hem gewoon gedurende de vakantie wegleggen. Of zit er nog een verschil tussen eigen bedrijf of loondienst? Wanneer bereik je het ultieme vakantie gevoel. Is het niet zo dat we voor een groot gedeelte ons pin pointen op de vakantie periode(s).

Hoe lang houden we dat vakantie gevoel vast? Eén week, twee weken of is het weg zodra je weer de auto instapt en richting huis de eerst de beste file inrijdt. Rijdt je in één keer terug naar huis of is er nog tijd voor een tussenstop? Of is het zo dat we de stal ruiken en doorknallen naar huis.

De eerste werkdag nemen we ons voor om het vakantie gevoel nog even vast te houden.
Natuurlijk is het wel de sport om in die ene dag alle mail weg te werken, van de afgelopen 2 of 3 weken. En volledig geïnformeerd te zijn over wat er al dan niet heeft afgespeeld tijdens de afwezigheid. Vakantie modus Off.
De zomervakantie blijft voor mij een bijzonder fenomeen.

Switch off Switch on

Groet,
Wim


Impact van de Vrije Uitloopmedewerker in het bedrijfsleven

Onlangs heb ik weer eens aan den lijve ondervonden wat een middagje inspiratie met je kan doen. Hierdoor betrapte ik mij erop dat ik af en toe gevangen zit in een soort van dagelijks schema van gewoontes en vaste rituelen, zeg maar structuur. Maar ook hoe lastig het is om daarvan los te komen en vaste gewoontes te doorbreken.

Door mijzelf tijd te gunnen om inspiratie op te doen, krijg ik de kans om anders naar de wereld te kijken en daarmee mijn bestaande kaders los te laten.

Deze inspiratiemiddag was zo’n dag om de boel even de boel te laten en om geïnspireerd te raken. Heerlijk, om inzichten te krijgen over hoe het onbewuste werkt en hoe je bewust en onbewust beïnvloed wordt.

Meestal is het zo dat we alleen kijken naar dat wat we al weten, in plaats van te kijken naar dat wat we niet weten. Hoe mooi is het om je te storten in dat wat je niet weet, te ontdekken en te kijken naar kansen in plaats van de beperkingen. Hoe inspirerend is dit?

Vaak houden we vast aan het vertrouwde. Wat houdt ons dan tegen? Is het eng om de bestaande kaders los te laten en het even niet te weten of is het de angst voor het onbekende?

Of ontbreekt het aan lef, durf en misschien zelfvertrouwen? Hoe mooi zou het zijn om geïnspireerd te worden door het onbekende en de ontwikkelingen uit totaal andere branches? Deze inzichten te absorberen en te vertalen naar de eigen onderneming. Waardoor er nieuwe vergezichten blootgelegd worden welke je voorheen niet zag en verborgen bleven.

Het gaat hierbij over bestaande kaders loslaten of nog liever anders vast te pakken.

Maar is er genoeg scharrelruimte in de onderneming voor het individu, welke intuïtief opereert en dit koppelt aan mogelijkheden, in plaats van vast te houden aan kostenplaatjes, roi’s en andere controle middelen? Vaak worden er mooie initiatieven om zeep geholpen omdat het kapot gerekend wordt.

Is er voldoende lef en durf om de uitdaging aan te gaan op basis van dat wat je niet weet, maar waarvan je zeker weet dat het gaat werken. Wat nou, als het zich niet laat vangen in Excel of in een spreadsheet. Wordt het dan bij voorbaat afgeschoten?

Is er voldoende scharrelruimte in het ondernemersklimaat om zaken proefondervindelijk vast te stellen of ze werken of niet?
Is er voldoende ruimte voor innovatie en creatie welke leiden tot vernieuwing? Zeker in een tijd, dat het economisch goed gaat of komen we pas in actie als we pijn voelen?

Wat nou als er vrije uitloop-medewerkers ontstaan, die op basis van creatie, innovatie, intuïtie, lef, durf en met een gezonde dosis zelfvertrouwen nieuwe inzichten brengen in organisaties.
Waarbij dit de voedingsbodem is en er “vrije” scharrelruimte ontstaat, welke vernieuwing in de onderneming brengt.

Is het dan niet zo, dat deze vrije uitloopmedewerkers essentieel zijn voor een beter ondernemingsklimaat ?

Groet,
Wim


Bedrijfsleven, vier jij je successen?

Best lastig om te genieten en stil te staan bij je successen!. Genieten, stilstaan bij succes en het vieren er van. Ben je als mens niet eerder geneigd om toch stil te staan bij wat net niet goed ging. Of  bij dat wat nog ietsje beter kan? Hoe lastig is het om de complimenten in ontvangst te mogen nemen?

Onlangs ben ik heerlijk uitgewaaid op Vlieland. Ik was daar op een plek waar stil nog stil is en donker nog donker is. Op een van die mooie dagen, je kent het wel zonnetje, licht bries en zo vanuit de duinpan turend over het water,passeerde het afgelopen half jaar eens even de revue. Een moment van bezinning noem ik het maar.

Zo schoten flarden van moment terug in mijn herinnering. Het ging van het stuur in handen nemen tot de blik gericht op de toekomst.
Wat zo’n eiland en de stilte al niet met je doen. Ik betrapte me er op dat ik vergeten was om in de achteruitkijkspiegel te kijken, van waar ik ben vertrokken, naar al het moois dat voorbij gekomen was de afgelopen periode.
De nieuwe uitdagingen, de overwonnen angsten en al de nieuwe kansen die dit met zich meebrengt.  De lezingen over mijn boek over hoe je vergezichten in organisatie ontplooit, de gave reacties die dit los maakte, hoe ik bij mijn talent ben gekomen en wat dit allemaal oplevert.
Wow, wat een energie komt er vrij door hier even bij stil te staan, hier aandacht aan te schenken en ervan te genieten

Het kan dan ook geen toeval zijn dat ik de volgende tekst tegenkwam “ Als onze talenten dansen op de golven van inspiratie, is de creativiteit eindeloos aanwezig”.

Soms vraag ik me wel eens af, vergeten wij niet onze successen te vieren, zowel in het bedrijfsleven, als in het persoonlijke leven. Vier jij als organisatie je successen? Geniet je er ook van?

Ik ben ervan overtuigd dat wanneer je je successen viert, er heel veel positieve energie vrijkomt.  Energie die nodig is om vooruit te kunnen en ik geloof er dan ook in dat alles wat je aandacht geeft groeit.

Sta stil bij het succes, geniet, vier en ontvang de complimenten. Leef in het nu, want nu wordt toen!

Groet,
Wim


No Label, Just Talent!

De volgende vraag speelt al een tijdje in mijn hoofd; “waarom proberen wel zoveel mogelijk mensen en zaken in hokjes te plaatsen, dan wel te labelen.”
In kleding kan ik mij een label nog wel voorstellen, dan weet je in ieder geval welke maat het betreft. Een label voor ingrediënten begrijp ik ook nog wel. Zo zijn er vast nog wel een aantal voorbeelden te bedenken.

Wat ik niet begrijp, is dat wij mensen, ook snel proberen te labelen, dan wel in een hokje plaatsen. Waar is het goed voor? Helpt dit om te kunnen rangschikken?
Krijg je een label, dan kom je daar waarschijnlijk nooit meer van af en met dat label komt ook vaak de beperking. Waarom kijken naar de beperking en waarom niet naar de mogelijkheden en kansen die dit wellicht biedt.

De reden waarom ik dit schrijf is, omdat ik de trotse bezitter ben voor drie hele mooie labels, hsp, hb en beelddenken. Wil je weten hoe ik daar achter gekomen ben en wat je ermee kunt lees dan mijn boek “de Droomprins en de Waarzegster, daar waar ziel en zakelijkheid elkaar ontmoeten”.

Ik was helemaal niet opzoek naar deze labels, ik kwam het tegen op mijn pad. Het is onderdeel van mijn DNA. Het geeft mij veel mogelijkheden en kansen.
“Aha, dacht ik”, als dit het dan is en ik weet wat deze labels inhouden en wat ik er mee kan, kom ik dan uit bij mijn
talent? Hoe gaaf is het dan als ik maximaal gebruik kan maken van mijn talent.

Kijkend naar talent, talentontwikkeling en wat er dan mogelijk is.
Maar wat is dan talent en hoe kom je er dan achter waar je talent ligt?
Hoe ga je om met talent, jouw talent en talenten in organisaties ?

Feit is dat;

  • 1 op de 10 werknemers heeft burn-out- of bore-out klachten
  • 1 op de 10 werknemers heeft depressieve klachten
  • 1 miljoen Nederlanders gebruikt antidepressiva
  • Stress op de werkvloer is beroepsziekte nummer 1
  • Vaak kunnen bedrijven talent niet binden
  • Talent wordt niet herkent in het onderwijs.

Bronnen: CBS,TNO, ArboNEd

De cijfers liegen er niet om en laten dus zien dat er vergeten wordt om optimaal gebruik te maken van talent, in al zijn hoedanigheid.
Kom in beweging ! Geef Talent de ruimte. Kom als organisatie of als leidinggevende in gesprek, luister, vraag en kijk naar kansen, dan ontstaan er nieuwe perspectieven. Geef talent vertrouwen en scharrelruimte, laat ze ontdekken! Weg met het labelen en de hokjes-gedachte, geef talent de ruimte en de kans. Op deze manier ontstaat er nieuwe vergezichten die voorheen verborgen bleven, zowel vanuit het mens- als organisatieperspectief.

No Labels, Just Talent!

Groet,
Wim


Even helemaal niets doen

Focus
Terwijl ik deze column schrijf zit ik midden in Amsterdam bij de Starbucks bij het Centraal Station. Bijzonder dat ik juist deze plek uitgekozen heb om een start te maken  met deze column. In een hectische en drukke omgeving. Als ik uit het raam kijk zie ik vele Amsterdammers en toeristen voorbij lopen, allemaal op weg naar………. geen idee. Het is een magisch kijkspel om deze bonte stoet mensen voorbij te zien trekken.  De Toerist schokkend en om zich heen kijkend, de Amsterdammer drukdoende met de telefoon en zich een weg banend in deze geordende chaos, die ochtendspits  heet.

Schrijven op zo’n drukke plek is voor mij een echte uitdaging. Een uitdaging om in een drukke omgeving als deze, mijzelf te afsluiten en te focussen op het schrijven.
Wat ik zelf niet had kunnen bedenken is dat mij het lukt om me volledig af te schermen van de omgeving, waardoor er een focus ontstaat en de letters schieten, als een soort  spervuur, op papier.

Terwijl ik schrijf en de mensen in het ritme van de ochtendspits aan mij voorbij lopen. Komt ineen keer de vraag in mij naar boven; “ Wanneer heb ik voor het laatst even helemaal niets gedaan “ .

Hier moet ik wel heel goed over nadenken en dat zegt  denk ik wel genoeg. Ik weet het zelfs niet meer. Ineens zie ik het beeld voor mij van een hamster in een hamsterkooi. De hamster die in zo’n rad loopt en zich het heen en weer beweegt en naar verloop van tijd weer uit het rad stap. Vermoeid, althans daar ga ik vanuit, maar geen meter is opgeschoten. Herken je dit en zie je het beeld voor je?

Hollen of stilstaan
Jarenlang ben ik die hamster geweest. Keihard werken en veel uren (gelukkig wel met resultaat, althans dat vond ik zelf). Zou hetzelfde resultaat behaald zijn, wanneer er minder uren in waren gaan zitten? En ik minder bezig zou zijn geweest met het resultaat en de scoringsdrift ? Om zo waardering te krijgen van mijn werkomgeving.

Ik ben er van overtuigd dat wanneer je de juiste focus hebt en je doelen zet, je een beter rendement behaald. Mijn ervaring  is dat wanneer als je even afstand neemt, je veel meer ziet en vanuit de overall view een beter beeld hebt dan wanneer je maar aan een stuk blijft doorgaan.

Generatie
Ik ben van de generatie die opgevoed is met “je moet wel in beweging blijven”. De generatie van bewegen en doorgaan. Stilzitten zat er niet in. Zo zonde van de tijd.
In mijn geval was ik zo geprogrammeerd, dat ik ook op mijn vrije dagen altijd bezig was. Vroeg uit de veren, want dan “ heb je nog wat aan je dag “gedachte.
Terwijl  mijn lichaam aangaf dat het beter was om nog maar even lekker in bed te blijven liggen in bed en mijn gevoel zei, doe vandaag maar even niets.
Dit was ik niet gewend, het zat gewoon niet in mijn systeem. Een bijzonder mechanisme, als ik er zo over nadenk. Continue maar in bezig en in beweging zijn. Doorgaan tot je er bij neer valt? En dan….

Waar komt dit vandaan, dat gevoel van onrust wanneer je even niets hoeft te doen. Om vervolgens de drang te voelen om maar door te blijven gaan. Is het overleven in onze ratrace? En met welk doel dan? Om de hele wereld te kunnen vertellen dat je enorm druk bent geweest en heel veel uur hebt gewerkt. Maar wat is dan het rendement.

Een mooi voorbeeld zag ik bij Sofie in de kreukels, waarbij ze aanwezig was op de Zuid-as.  Waar men maar doorgaat met het doel meer en nog meer.
Komt dit door de invloed van de omgeving ? Het gevoel van we doen dit hier zo, omdat wij dat hier zo doen, of is het de druk van de groep. Het ergens bij willen horen? Of is het simpelweg kuddegedrag?

Wake-up call
Zelf  heb ik proefondervindelijk ervaren wat het betekend om alleen maar door te gaan en je volledig te storten op werk. Gelukkig heeft dit bij mij niet tot een burn-out geleid. Maar wel dat ik een deel van de opvoeding van mijn kinderen gemist hebt en later een deel van de pubertijd. Ik heb het gevoel dat ik daar niet heb kunnen bijdragen wat ik eigenlijk had willen bijdragen.

Dat kan ik helaas niet terugdraaien. Wat ik er wel van geleerd heb, dat als ik iets zou willen veranderen, dat ik daar zelf iets in te doen heb en niemand anders.
Dit klinkt makkelijker dan het is. Met voor mij de valkuil werk.
Door telkens weer in deze valkuil te trappen heb ik ook een deel van de mooie details van het leven niet kunnen waarnemen.  Ik zag ze domweg niet meer.
Ik hoorde de vogels niet fluiten bij het opstaan, gelukkig tegenwoordig wel weer.

Hoor jij s ‘ochtends de vogels nog wel fluiten of kijk je het eerst op je telefoon of je nog iets gemist hebt tijdens het slapen?

Afstand nemen
Wanneer ik even afstand neem, even helemaal niets, ik weer helder kan waarnemen, de details weer kan zien.  Ik ben er achter gekomen dat, af en toe helemaal niets doen heerlijk is en mij enorm veel energie oplevert.
Energie die als brandstof fungeert voor zowel mijzelf, thuis als in mijn bedrijf. Waardoor ik weer die vader, echtgenoot en mens kan zijn, welke ik zou willen zijn.

Even niets doen, rust nemen en soms vervelen zorgt ervoor dat mijn creativiteit weer gaat stromen, het geeft mij energie. Heerlijk!
Lang leve het even niets doen.

Groet,
Wim

Wij maken gebruik van cookies!

Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord dat deze website cookies plaatst op uw apparaat. Een cookie is een klein tekstbestand dat door de website wordt gebruikt om de website te laten functioneren en uw bezoek efficiënt te maken.

Klik op akkoord voor een volledig werkende website, of bekijk eerst de details op de detail pagina alvorens u akkoord gaat.